Modern dijital kameraların dinamik aralığı, insan gözünden daha düşüktür. Bu nedenle çoğu zaman çektiğimiz fotoğraflar bizi hayal kırıklığına uğratabilir: gökyüzünü fotoğraflardaki gibi rengi atmış veya gölgeleri fotoğraflardaki kadar karanlık görmeyiz. Doğal olarak, bunu engellemenin yolu var: PC gücünü kullanarak yüksek dinamik aralıklı fotoğraf işleme algoritmaları kullanmak.

Bir dijital kamera aldığımızda, genellikle sensörün çözünürlüğüne (megapiksel sayısı), görselleri JPG mi yoksa RAW olarak mı ürettiğine ve yakın/uzak nesneler için farklı lensler kullanmaya izin verip vermediğine dikkat ederiz. Genellikle sensörün dinamik aralığına (diğer bir deyişle sensörün yakalayabileceği ışık seviyelerine) önem vermeyiz.

Eski stil filmlerin CCD’lerden daha az dinamik aralığa sahip olduğu ortaya çıkmıştır. Bunun yanında film, düşük ışık yoğunluğunda daha parazitlidir.

İki kamera türü de insan gözüne kıyasla daha düşük bir ışık seviyesi aralığına sahiptir. Bu nedenle bir manzara fotoğrafı çektiğimizde gökyüzünün rengi atmış, gölgelerin ayırt edilemeyen siyahlara dönüşmüş olduğunu görürüz.

Makinenizin gördüklerinizin aynısını kaydetmemesi sinirinizi bozabilir, ancak hepimiz bu soruna alışmış durumdayız.